DYREKTYWA 2002/91/EC
 Poniżej
przedstawiamy treść dyrektywy, która zapoczątkowała powstanie
certyfikatów energetycznych budynków.
Dyrektywa 2002/91/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16
grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków
Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej,
- uwzględniając traktat ustanawiający wspólnotę europejską, a w
szczególności jego art. 175, ust. 1,
- uwzględniając wniosek komisji
- uwzględniając opinię komitetu ekonomiczno-społecznego,
- uwzględniając opinię komitetu regionów,
- stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu,
- a także mając na uwadze, co następuje: 1. Art.6 traktatu wymaga
tego, by przy ustalaniu i realizacji polityk i działań wspólnoty
były brane pod uwagę wymogi ochrony środowiska naturalnego.
2. Zasoby naturalne, do których ostrożnego i racjonalnego użycia
odnosi się art. 174 traktatu, obejmują produkty naftowe, gaz
naturalny i paliwa stałe, będące zasadniczymi źródłami energii, a
także głównymi źródłami emisji dwutlenku węgla.
3. Zwiększona efektywność energetyczna stanowi ważną część pakietu
programów i działań niezbędnych do przestrzegania protokołu z kioto
i powinna być zamieszczana w każdym pakiecie strategicznym, w celu
spełnienia dalszych zobowiązań.
4. Zarządzanie popytem na energię jest ważnym narzędziem
umożliwiającym wspólnocie wpływ na światowy rynek i tym samym na
bezpieczeństwo podaży energii w średnim i długim okresie.
5. Rada w swych konkluzjach z 30 maja 2000 r. i 5 grudnia 2000 r.
zaaprobowała plan działania komisji w sprawie efektywności
energetycznej i zażądała szczególnych środków dla sektora
budowlanego.
6. Sektor mieszkaniowy i usługowy, którego główną część stanowią
budynki, obejmuje ponad 40% końcowego zużycia energii we wspólnocie
i zużycie to rośnie. Tendencja ta prowadzi do wzrostu zużycia
energii, a także emisji dwutlenku węgla przez ten sektor.
7. Dyrektywa rady 93/76/ewg z 13 września 1993r, w celu ograniczenia
emisji dwutlenku węgla poprzez poprawienie efektywności
energetycznej (save), która wymaga od państw członkowskich
opracowania, wdrożenia i składania sprawozdań w sprawie programów w
dziedzinie efektywności energetycznej w sektorze budowlanym, zaczyna
obecnie ujawniać pewne znaczące korzyści. Jednak dla ustanowienia
bardziej konkretnych działań w celu wykorzystania dużego
niezrealizowanego potencjału oszczędności energii i zredukowania
dużych różnic pomiędzy wynikami państw członkowskich w tym sektorze,
potrzebny jest uzupełniający instrument prawny.
8. Dyrektywa rady 89/106/ewg z 21 grudnia w sprawie zbliżenia
przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw
członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych wymaga, aby
obiekty budowlane i ich instalacje grzewcze, chłodzące i
wentylacyjne były projektowane i wykonywane w taki sposób, aby
wymagana ilość energii była niska, przy uwzględnieniu warunków
klimatycznych usytuowania i mieszkańców.
9. Środki służące dalszej poprawie charakterystyki energetycznej
budynków, powinny uwzględniać warunki klimatyczne i lokalne oraz
wewnętrzne środowisko klimatyczne, a także opłacalność. nie powinny
one naruszać innych wymagań podstawowych dotyczących budynków,
takich jak dostępność, ekonomia i zamierzone przeznaczenie budynku.
10. Charakterystyka energetyczna budynków powinna być określana na
podstawie metodologii, która może być różna na poziomie regionalnym,
obejmującej oprócz izolacji termicznej inne czynniki, odgrywające
coraz ważniejszą rolę, takie jak rodzaj stosowanych instalacji
grzewczych i klimatyzacyjnych, stosowanie odnawialnych źródeł
energii oraz projekt budynku. Powszechne podejście do tego procesu,
realizowane przez wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów o
niezależności gwarantowanej na podstawie obiektywnych kryteriów,
przyczyni się do wyrównania reguł w zakresie wysiłków czynionych
przez państwa członkowskie w celu oszczędności energii w budynkach i
wprowadzi przejrzystość dla przyszłych właścicieli i użytkowników w
zakresie charakterystyki energetycznej na wspólnotowym rynku
nieruchomości.
11. Komisja zamierza dalej opracowywać normy takie, jak en 832 i
pren 13790, które dotyczą systemów klimatyzacji i oświetlenia.
12. Budynki będą miały wpływ na długoterminowe zużycie energii, stąd
też nowe budynki powinny spełniać minimalne wymagania dotyczące
charakterystyki energetycznej, dostosowane do lokalnego klimatu. Z
tego też powodu, przy stosowaniu wskaźników służących poprawie
charakterystyki energetycznej, powinna być stosowana najlepsza
praktyka. Ponieważ zastosowanie alternatywnych systemów zaopatrzenia
w energię nie jest generalnie wykorzystane w pełnym zakresie,
powinny zostać rozważone możliwości techniczne, środowiskowe i
ekonomiczne alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię; może to
być wykonane jednorazowo przez państwo członkowskie w drodze studium
przygotowującego wykaz środków oszczędzania energii dla przeciętnych
lokalnych warunków rynkowych, spełniający kryteria opłacalności.
Przed rozpoczęciem budowy mogą być wymagane szczególne studia,
jeżeli środek lub środki okażą się możliwe do zastosowania.
13. Ważniejsze renowacje budynków istniejących, powyżej pewnych
rozmiarów, powinny być traktowane jako okazja do podejmowania
środków opłacalnych dla poprawy charakterystyki energetycznej.
ważniejsze renowacje są to przypadki, w których koszt renowacji
odniesiony do okrycia budynku i/lub koszt instalacji energetycznych
takich jak ogrzewanie, zaopatrzenie w ciepłą wodę, klimatyzacja,
wentylacja i oświetlenie jest wyższy niż 25% wartości budynku, nie
wliczając wartości gruntu, na którym usytuowany jest budynek, lub
przypadku, gdy więcej niż 25% okrycia budynku podlega renowacji.
14. Jednakże poprawa ogólnej charakterystyki energetycznej budynku
oznacza niekonieczne pełną renowację budynku, ale może być
ograniczona do tych jego części, które są najbardziej właściwe dla
poprawy charakterystyki energetycznej tego budynku i są opłacalne.
15. Wymagania renowacyjne dla budynków istniejących nie powinny być
niezgodne z zamierzoną funkcją, jakością lub charakterem budynku.
Powinno być możliwe odzyskanie kosztów dodatkowych, zaangażowanych w
daną renowację, w rozsądnym terminie w odniesieniu do spodziewanego
okresu istnienia inwestycji, przez zgromadzone oszczędności energii.
16. Proces certyfikacji może być wspierany programami, mającymi na
celu umożliwienie równego dostępu do poprawionej charakterystyki
energetycznej. Może być on oparty na umowach pomiędzy organizacjami
akcjonariuszy a jednostką powołaną przez państwa członkowskie.
wykonywany może być przez spółki świadczące usługi energetyczne,
które zgadzają się zobowiązać się do podejmowania określonych
inwestycji. Przyjęte systemy powinny być nadzorowane i weryfikowane
przez państwa członkowskie, które powinny również ułatwiać
stosowanie określonych systemów zachęt. Świadectwo powinno opisywać,
w możliwym zakresie, aktualną sytuację dotyczącą charakterystyki
energetycznej budynku i może podlegać odpowiedniej rewizji. Budynki
władzy publicznej i budynki często odwiedzane przez ogół, powinny
stanowić przykład, poprzez uwzględnianie rozważań środowiskowych i
energetycznych, i z tego powodu budynki te powinny być poddawane
certyfikacji energetycznej regularnie. Publiczne rozpowszechnienie
informacji dotyczącej charakterystyki energetycznej, powinno być
wzmocnione wyraźnym ukazaniem tych świadectw energetycznych. ponadto
zamieszczanie oficjalnie zalecanych temperatur wewnętrznych, razem z
temperaturą aktualnie pomierzoną powinno zniechęcać do nadużywania
energii w systemach ogrzewania, klimatyzacji i wentylacji. Działania
takie powinny przyczyniać się do unikania niepotrzebnego zużycia
energii oraz zapewnić korzystne warunki klimatyczne wnętrza (komfort
termiczny) w porównaniu z temperaturą zewnętrzną.
17. Państwa członkowskie mogą również zaangażować inne środki, nie
przewidziane w niniejszej dyrektywie, aby zachęcić w ten sposób do
poprawy charakterystyki energetycznej budynków. państwa członkowskie
powinny zachęcać do prawidłowego zarządzania energią, biorąc pod
uwagę intensywność używania budynków.
18. Ostatnie lata pokazały wzrost ilości systemów klimatyzacji w
krajach południowej europy. stwarza to istotne problemy w okresach
szczytowego obciążenia energetycznego, zwiększając koszty
elektryczności i psując bilans energetyczny w tych krajach. powinno
się dać priorytet strategiom poprawiającym charakterystyki
energetyczne budynków w okresie letnim. W tym celu powinien nastąpić
dalszy rozwój pasywnych technologii chłodzenia, a przede wszystkim
tych poprawiających warunki klimatyczne wnętrz oraz mikroklimat
wokół budynków.
19. Regularna konserwacja kotłów oraz systemów klimatyzacji przez
kwalifikowany personel, przyczynia się do poprawnego wyregulowania
kotłów, zgodnie ze specyfikacją wyrobu a w ten sposób zapewnia
optymalną charakterystykę z punktu widzenia środowiska,
bezpieczeństwa i energii. Niezależna ocena całej instalacji
grzewczej jest wymagana wówczas, gdy zmiana mogłaby mieć miejsce ze
względów opłacalności.
20. Wystawianie mieszkańcom budynków rachunków z tytułu kosztów
ogrzewania, klimatyzacji i ciepłej wody, naliczanych w proporcji do
rzeczywistego zużycia, mogłoby przyczynić się do oszczędzania
energii w sektorze mieszkaniowym. Mieszkańcy powinni mieć możliwość
regulowania ich własnego zużycia ciepła i ciepłej wody, o ile takie
środki są opłacalne.
21. Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności, jak
określono w art. 5 traktatu, zasady ogólne przewidujące wymagania w
zakresie systemu charakterystyki energetycznej oraz jego cele,
powinny być określane na poziomie wspólnoty, ale szczegółowe
wdrożenie powinno być zostawione dla państw członkowskich,
pozwalając w ten sposób każdemu państwu członkowskiemu na wybór
reżimu odpowiadającego w najlepszy sposób jego szczególnej sytuacji.
Niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum wymaganego do
osiągnięcia tych celów i nie wykracza poza to, co jest do tego
niezbędne.
22. Powinna być zapewniona możliwość szybkiego dostosowania
metodologii obliczeń i regularnego przeglądu minimalnych wymagań
przez państwa członkowskie w zakresie charakterystyki energetycznej
budynków ze względu na postęp technologiczny, m.in. w odniesieniu do
właściwości izolacyjnych (lub jakości) materiału budowlanego i dla
dalszego rozwoju normalizacji.
23. Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny być
przyjęte zgodnie z decyzją rady 1999/468/we z dnia 28 czerwca 1999
r. Ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych
przyznanych komisji, przyjmują niniejszą dyrektywę:
Artykuł
1
cel
Celem niniejszej dyrektywy jest promowanie poprawiania
charakterystyki energetycznej budynków we wspólnocie, z
uwzględnieniem warunków klimatycznych zewnętrznych i lokalnych oraz
wewnętrznych wymagań klimatycznych oraz opłacalności.
Niniejsza dyrektywa ustanawia wymagania w zakresie:
1. Ram ogólnych dla metodologii obliczania zintegrowanej
charakterystyki energetycznej budynków;
2. Zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki
energetycznej nowych budynków;
3. Zastosowania minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki
energetycznej dużych budynków istniejących, podlegających
ważniejszej renowacji;
4. Certyfikacji energetycznej budynków; i
5. Regularnej kontroli kotłów i systemów klimatyzacji w budynkach
oraz dodatkowo oceny instalacji grzewczych, w których kotły mają
więcej niż 15 lat.
Artykuł 2
definicje
Dla potrzeb niniejszej dyrektywy stosowane są następujące definicje:
1. Budynek: konstrukcja zadaszona, posiadająca ściany, w której do
utrzymania klimatu wewnętrznego stosowana jest energia; określenie
budynek może odnosić się do budynku jako całości lub jego części,
które zostały zaprojektowane lub zmienione do stosowania
oddzielnego;
2. Charakterystyka energetyczna budynku: wartość energii zużywanej
rzeczywiście lub szacowanej do spełnienia różnych potrzeb związanych
ze znormalizowanym użytkowaniem budynku, która może obejmować m.in.
ogrzewanie, ciepłą wodę, chłodzenie, wentylację i oświetlenie.
Wartość ta może być odzwierciedlona w jednym lub większej ilości
wskaźników numerycznych, które zostały obliczone z uwzględnieniem
izolacji, charakterystyki technicznej i instalacyjnej, projektu i
usytuowania w relacji do aspektów klimatycznych, wystawienia na
słońce i wpływu konstrukcji sąsiadujących, wytwarzania energii
własnej i innych czynników, włącznie z klimatem wewnętrznym,
mających wpływ na zapotrzebowanie na energię;
3. Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku: świadectwo
uznawane przez państwo członkowskie lub osobę prawną wyznaczoną
przez to państwo, zawierające charakterystykę energetyczną budynku
obliczoną zgodnie z metodologią opartą na ogólnych ramach podanych w
załączniku;
4. CHP (skojarzone wytwarzanie ciepła i elektryczności): jednoczesna
konwersja pierwotnych paliw w energię mechaniczną lub elektryczną i
cieplną, spełniająca określone kryteria jakościowe efektywności
energetycznej;
5. System klimatyzacji: połączenie wszystkich elementów wymaganych
dla zapewnienia formy przeróbki powietrza, w której temperatura jest
kontrolowana lub może być obniżona, możliwie w powiązaniu z kontrolą
wentylacji, wilgotności i czystości powietrza;
6. Kocioł: połączenie kotła z palnikiem przeznaczone do
przekazywania wodzie ciepła uwalnianego z procesu spalania;
7. Efektywna wydajność znamionowa (wyrażana w kw): maksymalna
wydajność kaloryczna określona i gwarantowana przez producenta jako
możliwa do dostarczenia podczas ciągłej pracy, zgodna z
efektywnością użytkową podaną przez producenta;
8. Pompa cieplna: urządzenie lub instalacja wydobywająca ciepło o
niskiej temperaturze z powietrza, wody lub ziemi i dostarczająca
ciepło do budynku.
Artykuł 3
przyjęcie metodologii
Państwa członkowskie stosują metodologię, na poziomie krajowym lub
regionalnym, obliczania charakterystyki energetycznej budynków, na
podstawie ram ogólnych podanych w załączniku. Części 1 i 2 tych ram
dostosowuje się do postępu technicznego zgodnie z procedurą
określoną w art. 14 ust. 1, biorąc pod uwagę normy lub kryteria
stosowane w prawodawstwie państwa członkowskiego.
metodologia ta jest ustalana na poziomie krajowym lub regionalnym.
Charakterystykę energetyczną budynku wyraża się w sposób przejrzysty
i może ona obejmować wskaźnik emisji co2.
Artykuł 4
Ustalanie wymagań charakterystyki energetycznej
1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia,
aby ustalone zostały minimalne wymagania charakterystyki
energetycznej dla budynków, w oparciu o metodologię określoną w art.
3. Ustalając wymagania, państwa członkowskie mogą dokonywać
zróżnicowania pomiędzy budynkami nowymi i istniejącymi oraz różnymi
kategoriami budynków. Wymagania te uwzględniają ogólne warunki
klimatu wewnętrznego, aby uniknąć w ten sposób ewentualnych
negatywnych efektów, takich jak nieodpowiednia wentylacja, a także
warunki lokalne i projektowaną funkcję oraz wiek budynku. Wymagania
te podlegają przeglądowi w regularnych odstępach czasu, nie
dłuższych niż pięć lat oraz, gdy trzeba, są uaktualniane w celu
uwzględnienia postępu technicznego w sektorze budowlanym.
2. Wymagania charakterystyki energetycznej są stosowane zgodnie z
art. 5 i 6.
3. Państwa członkowskie mogą decydować o niestosowaniu wymagań
określonych w ust. 1, do następujących kategorii budynków:
- budynki i zabytki urzędowo chronione jako część wyznaczonego
środowiska lub z powodu ich szczególnych wartości architektonicznych
lub historycznych, gdzie zgodność z wymaganiami zmieniłaby
niedopuszczalnie ich charakter lub wygląd,
- budynki używane jako miejsca kultu i do działalności religijnej,
- budynki okresowe o planowanym czasie użycia dwóch lat lub mniej,
obiekty przemysłowe, warsztaty i budynki niemieszkalne rolnicze o
niskim zapotrzebowaniu na energię i budynki niemieszkalne rolnicze
używane przez sektor objęty krajowym porozumieniem sektorowym w
sprawie charakterystyki energetycznej,
- budynki mieszkalne przeznaczone do użycia mniej niż cztery
miesiące w roku,
- budynki wolnostojące o całkowitej powierzchni użytkowej mniejszej
niż 50 m2.
Artykuł 5
budynki nowe
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki celem zapewnienia,
aby nowe budynki spełniały minimalne wymagania charakterystyki
energetycznej określone w art. 4.
Dla budynków nowych o łącznej powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2,
państwa członkowskie zapewniają, aby możliwości techniczne,
środowiskowe i ekonomiczne systemów alternatywnych takich jak:
- zdecentralizowane systemy dostawy energii oparte na energii
odnawialnej,
- chp,
- ogrzewanie lub chłodzenie lokalne lub blokowe, jeśli dostępne,
- pompy cieplne, pod pewnymi warunkami,były rozważane i brane pod
uwagę przed rozpoczęciem budowy budynków.
Artykuł 6
budynki istniejące
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki do zapewnienia, aby
przy wykonywaniu ważniejszej renowacji budynków, których łączna
powierzchnia użytkowa wynosi powyżej 1000 m2, charakterystyka
energetyczna tych budynków została poprawiona, aby w ten sposób
spełnić minimalne wymagania, na ile jest to możliwe pod względem
technicznym, funkcjonalnym i ekonomicznym. państwa członkowskie
dobierają te minimalne wymagania charakterystyki energetycznej na
podstawie wymagań charakterystyki energetycznej określonych dla
budynków zgodnie z art. 4. Wymagania te mogą być ustalane zarówno
dla budynków poddawanych renowacji jako całość, lub dla systemów
poddawanych renowacji lub dla elementów, jeśli stanowią one część
prac renowacyjnych przewidywanych do wykonania w ograniczonym
czasie, przy uwzględnieniu wymienionego powyżej celu poprawy ogólnej
charakterystyki energetycznej budynku.
artykuł 7
świadectwo charakterystyki energetycznej
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby przy wznoszeniu, sprzedaży
lub wynajmie budynków świadectwo charakterystyki energetycznej, było
udostępniane właścicielowi lub przez właściciela przyszłemu
kupującemu lub najemcy, niezależnie od sytuacji jaka mogłaby mieć
miejsce. ważność świadectwa nie przekracza 10 lat. Certyfikacja dla
mieszkań lub jednostek przewidywanych do oddzielnego użytkowania w
blokach może być oparta:
- na wspólnej certyfikacji całego budynku dla bloków o wspólnym
systemie ogrzewania,lub
- na ocenie innego mieszkania reprezentatywnego w tym samym bloku.
państwa członkowskie mogą wyłączyć kategorie określone w art. 4 ust.
3 ze stosowania niniejszego ustępu.
2. Świadectwo charakterystyki energetycznej dla budynków powinno
zawierać wartości referencyjne takie jak: aktualne normy prawne i
odniesienia dla umożliwienia konsumentom dokonania porównania i
oceny charakterystyki energetycznej danego budynku. Świadectwu
towarzyszą zalecenia służące poprawie danej charakterystyki
energetycznej pod względem opłacalności.Cel świadectw jest
ograniczony do dostarczenia informacji i jakikolwiek wpływ tych
świadectw w zakresie postępowania prawnego lub innym, ustala się
zgodnie z przepisami krajowymi.
3. Państwa członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie,
aby w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej powyżej 1000 m2,
zajmowanych przez władze publiczne i przez instytucje świadczące
usługi publiczne dla dużej liczby osób, i z tego powodu często
odwiedzanych przez te osoby, było umieszczone, w miejscu wyraźnie
widocznym dla ogółu, świadectwo energetyczne, mające nie więcej jak
10 lat. Może być również wyraźnie ukazany zakres temperatur wnętrza,
zalecanych i rzeczywistych oraz, gdy potrzeba, innych odpowiednich
wskaźników klimatycznych.
Artykuł 8
kontrola kotłów
W związku z redukcją zużycia energii oraz ograniczaniem emisji
dwutlenku węgla, państwa członkowskie:
1. Ustanawiają środki niezbędne do wprowadzenia regularnych kontroli
kotłów opalanych nieodnawialnym paliwem ciekłym lub stałym o
efektywnej nominalnej wydajności 20 kw do 100 kw. Takie kontrole
mogą być stosowane również do kotłów stosujących inne paliwa.
2. Kotły o efektywnej nominalnej wydajności ponad 100 kw są
kontrolowane co najmniej co dwa lata. dla kotłów opalanych gazem,
okres ten może być wydłużony do czterech lat. Dla instalacji
grzewczych z kotłami o efektywnej nominalnej wydajności powyżej 20
kw, starszych niż 15 lat, państwa członkowskie ustanawiają niezbędne
środki celem wprowadzenia jednorazowej kontroli całej instalacji
grzewczej. Na podstawie tej kontroli, która obejmuje ocenę
efektywności kotła oraz dopasowania kotła poprzez porównanie go z
wymaganiami grzewczymi budynku, eksperci udzielają porady
użytkownikom w sprawie wymiany kotłów, innych modyfikacji do systemu
grzewczego oraz w sprawie rozwiązań alternatywnych; lub podejmują
kroki do zapewnienia udzielenia porad użytkownikom w sprawie wymiany
kotłów, innych modyfikacji do systemu grzewczego oraz w sprawie
rozwiązań alternatywnych, które mogą obejmować kontrole dla
dokonania oceny efektywności i odpowiedniego dopasowania kotła.
Ogólny wpływ tego podejścia powinien być zasadniczo równoważny z tym
wynikającym z warunków podanych w lit. (a). Państwa członkowskie,
które wybiorą tę opcję przedkładają komisji sprawozdanie na temat
równoważności swych sposobów podejścia do sprawy co dwa lata.
Artykuł 9
kontrola systemów klimatyzacji
W związku z redukcją zużycia energii i ograniczeniem emisji
dwutlenku węgla, państwa członkowskie ustanawiają niezbędne środki
do wprowadzenia regularnej kontroli systemów klimatyzacji o
efektywnej wydajności znamionowej większej niż 12 kw. Kontrola ta
obejmuje ocenę efektywności klimatyzacji i jej dostosowanie w
porównaniu z wymaganiami dotyczącymi chłodzenia budynku. Użytkownicy
otrzymują odpowiednie doradztwo w zakresie ewentualnych udoskonaleń
lub wymiany systemu klimatyzacji oraz w zakresie rozwiązań
alternatywnych.
Artykuł 10
niezależni eksperci
państwa członkowskie zapewniają, aby certyfikacja budynków,
opracowanie towarzyszących zaleceń oraz kontrola kotłów i systemów
klimatyzacji były wykonywane sposób niezależny przez
wykwalifikowanych i/lub akredytowanych ekspertów, niezależnie od
tego, czy działają oni jako samodzielni fachowcy, czy też są
zatrudnieni w publicznych lub prywatnych jednostkach.
Artykuł 11
przegląd
komisja przy pomocy komitetu ustanowionego w art. 14 dokonuje oceny
niniejszej dyrektywy w świetle doświadczenia zdobytego podczas jej
stosowania i, gdy potrzeba, przedstawia propozycje odnoszące się
m.in. do:
1. Możliwych środków uzupełniających dotyczących renowacji w
budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej mniejszej niż 1000 m2;
2. Ogólnych zachęt dla dalszych środków w zakresie poprawy
efektywności energetycznej budynków.
Artykuł 12
informacja
Państwa członkowskie mogą podejmować niezbędne środki do
informowania użytkowników budynków odnośnie do różnych metod i
praktyk służących poprawie charakterystyki energetycznej. Na wniosek
państw członkowskich, komisja udziela pomocy państwom członkowskim w
realizacji omawianych kampanii informacyjnych, które mogą być
włączane do programów wspólnotowych.
artykuł 13
dostosowanie programu
punkty 1 i 2 załącznika są poddawane przeglądowi w regularnych
odstępach czasu, nie krótszych niż dwa lata.
Wszelkie zmiany niezbędne do dostosowania pkt. 1 i 2 załącznika do
postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w
art. 14 ust. 2.
Artykuł 14
komitet
1. Komisja jest wspierana przez komitet.
2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5
i 7 decyzji 1999/468/we, biorąc pod uwagę przepisy jej art. 8.
okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/we ustala się na
trzy miesiące.
3. Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
artykuł 15
transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe,
wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej
dyrektywy najpóźniej do dnia 4 stycznia 2006 r. i niezwłocznie
powiadomią o tym komisję.
przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie
do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich
urzędowej publikacji. metody dokonywania takiego odniesienia
określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie mogą, w braku wykwalifikowanych i/lub
akredytowanych ekspertów, otrzymać dodatkowy okres trzech lat na
pełne zastosowanie przepisów art. 7, 8 i 9. korzystając z tej
możliwości, państwa członkowskie powiadamiają komisję przedkładając
odpowiednie uzasadnienie oraz harmonogram dotyczący dalszego
wykonywania niniejszej dyrektywy.
artykuł 16
wejście w życie
niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w
dzienniku urzędowym wspólnot europejskich.
artykuł 17
adresaci
niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
sporządzono w brukseli, dnia 16 grudnia 2002 r.
w imieniu parlamentu europejskiego w imieniu rady
p.cox m.fisher boel
Załącznik
ramy ogólne do obliczania charakterystyki energetycznej budynków
(art. 3)
1. Metodologia obliczania charakterystyki energetycznej budynków
obejmuje co najmniej następujące aspekty:
1. charakterystykę cieplną budynku (okrycie i ściany wewnętrzne,
itd.,).
charakterystyka ta może również obejmować szczelność powietrzną;
2. instalację grzewczą i zaopatrzenie w ciepłą wodę, włącznie z
charakterystyką ich izolacji;
3. instalację klimatyzacyjną;
4. wentylację;
5. wbudowaną instalację oświetleniową (głównie sektor
niemieszkalny);
6. położenie i zorientowanie budynku, włącznie z klimatem
zewnętrznym;
7. pasywne systemy słoneczne i ochronę przed słońcem;
8. naturalną wentylację;
9. warunki klimatu wnętrza, włącznie z projektowanym klimatem
wnętrza;
2. W miarę potrzeby w tych obliczeniach brany jest pod uwagę
pozytywny wpływ poniższych aspektów:
1. aktywne systemy słoneczne i inne systemy grzewcze i elektryczne
oparte na odnawialnych źródłach energii;
2. elektryczność wytwarzana przez chp
3. lokalne lub blokowe systemy grzewcze i chłodzenia ;
4. naturalne oświetlenie.
3. Dla potrzeb tego obliczania budynki powinny być odpowiednio
sklasyfikowane w kategorie takie jak:
1. budynki jednorodzinne różnych rodzajów;
2. bloki mieszkalne;
3. biura;
4. budynki edukacyjne;
5. szpitale;
6. hotele i restauracje;
7. obiekty sportowe;
8. budynki usług handlu hurtowego i detalicznego;
9. inne rodzaje budynków zużywających energię.
żródło: www.mi.gov.pl
 WIELITERM
- Wieliczka, Kraków, Nowy Sącz, Stalowa Wola
www.mi.gov.pl
|
